Bourtange weekend

bourtange-luchtfoto

In Bourtange stonden we pas geleden een heel weekend op de markt.

Bourtange is een klein stadje in het noorden van het land, op de grens met Duitsland. Een vestingstad, met een mooie gracht er omheen.

Op de pleintjes en stegen staan kramen, zijn terrasjes en hoor je muziek. Overal is iets te doen of te zien. De evenementen in Bourtange zijn altijd erg sfeervol, leuk voor jong en oud.

Maar, in die prachtige oude pandjes wonen natuurlijk mensen. En die komen ook kijken. Ze houden zich niet zo aan openingstijden. Zou ook te gek zijn wanneer je bij een evenement ineens je deur niet uit mag voor 11 uur, nietwaar?

Enveloppe

Zo legden we op zondagochtend de laatste hand aan de kraam voordat de markt begon, komt er een wat oudere man langslopen. Hij knikt wat schuchter en bekijkt alle spullen op de kraam. Onder zijn arm een grote boekentas. Zo eentje als wij vroeger mee naar school moesten. Van geelbruin leer, met een klep en een handvat bovenop. Maar deze mijnheer had zijn tas zo vol met boeken en losse papieren dat hij niet meer dicht wilde. Al met al een wat zonderlinge verschijning.

Hij vond wel veel van onze verkoopwaar mooi en zette de tas op de grond om met name de schalen uit Lombok eens beter te kunnen bekijken. Vroeger had hij meer van dat soort spul gehad, vertelde hij, maar het was ooit weggegaan. En nu stond hij duidelijk verlekkerd te kijken.

“Ik denk dat ik niet genoeg geld heb”, verklaart hij op zachte toon. “Ik krijg meestal € 15.- mee”.

Dat vond ik een vreemde opmerking. Je gaat van alles denken, maar vragen stellen vond ik niet kunnen. Een schaal en een vaas van keramiek hadden zijn interesse, maar geen van beide kon ik de man voor €15.- meegeven. Voor de zekerheid zocht hij in de tas bij zijn voeten naar een enveloppe die hij eruit pakte en open maakte. Het leek zo’n oude bank enveloppe, maar dat zal het niet geweest zijn. Toen hij het open ritste bleek er inderdaad het voorspelde bedrag in te zitten.

“Ik kom vanmiddag denk ik nog wel weer”, zei hij en langzaam liep hij weg. Op het moment dat hij langs de kraam loopt viel mijn oog op wat bladmuziek dat uit zijn overvolle tas stak. En ineens wist ik het. Het was de organist van de kerk die zojuist uitgegaan was. En de enveloppe was niet van de bank, maar van de kerkenraad, zijn loon voor het spelen die zondag.

Hoewel ik niet zulke goede ervaringen heb met beloftes op de markt, kwam deze mijnheer inderdaad ‘s middags terug en nam zowel de vaas als het bord mee. Leuk toch?

Recommended Posts
Showing 2 comments
  • Zwanet
    Beantwoorden

    Wat een leuk verhaal, ook wel een beetje ontroerend!!!

    Lfs. Zwanet.

  • Shirleroy
    Beantwoorden

    Zoals ‘Zwanet’ ook aangeeft
    “Mooi en Ontroerend”.
    De schrijver van dit verhaal geniet van zijn/haar werk en de omgeving.
    👍🏽👌🏽

Leave a Comment

Contact

We zien uit naar uw opmerking/vraag! Stuur een email en we reageren zo spoedig mogelijk.

0

Start typing and press Enter to search

Banner van tony's chocolonely